Chleb był kiedyś czymś więcej niż jedzeniem. Znakiem szacunku, pracy rąk i daru ziemi. W tym tekście wracam do dawnych gestów, do pszenicy, do wiary i słowiańskiego czucia świata, w którym kromka chleba miała swoją godność.
Cytryna, natka pietruszki i papryka łączy je jedno – witamina C. O zdrowiu po ludzku, z kuchni i z pamięci, bez suplementowej gorączki i z zachwytem nad prostotą.
W mojej rodzinie zioła nie były modą ani receptą na wszystko. Były wsparciem wtedy, gdy życie bolało albo zwyczajnie męczyło. Dziurawiec babci i miodunka mamy to opowieść o leczeniu bez pośpiechu, z szacunkiem do tego, co naprawdę pomagało przetrwać, do natury
Są wspomnienia, które nie krzyczą. Wracają cicho, razem z zapachem trawy, widokiem stokrotek i spokojem, jaki dawały dawne dni. To opowieść o rytmie dzieciństwa, o babci, o zachwycie nad światem, który był prosty i wystarczający.
Te cebulki robię od ponad dwudziestu lat. Z prostego ciasta, z ciepłymi rękami i zapachem pieca w tle. Takie, które najlepiej smakują jeszcze lekko gorące, jedzone bez pośpiechu, najlepiej w kuchni, gdzie zawsze ktoś kręci się obok. To nie jest przepis na pokaz. To jest przepis, który się pamięta.
Miękkie, puszyste pączki karnawałowe z konfiturą z róży, nadziewane po usmażeniu tradycyjną szprycą. Przepis domowy, sprawdzony i bez kompromisów. Takie pączki robiło się kiedyś i dokładnie tak smakują dziś.
Ten sernik najlepiej smakuje w niedzielne popołudnie. Kiedy kawa stygnie na stole, w domu jest cicho, a nikt się nigdzie nie spieszy. To nie jest ciasto na pokaz – to jest sernik do siedzenia, krojenia i bycia razem.
I już.
Kilka myśli o dzieciach i ich prostocie. O byciu razem bez warunków, bez ocen i bez masek. O miłości, która nie pyta „za co”, tylko po prostu jest.
Proste ciasto na pierogi, które robi się bez nerwów. Z gorącą wodą, jajkiem i chwilą odpoczynku przed wałkowaniem. A z resztek – najlepsza domowa maca prosto z patelni.
Ciepłe mleko, drożdże, masło i cisza w kuchni.
Babcia Genia przeżyła dwie wojny, uratowała wiele dzieci i dożyła ponad stu lat.
A jej zwykłe drożdżowe było czymś więcej niż ciastem – było chwilą, w której świat na moment przestawał boleć.
