Witaj w Rytmach Dawnych Dni.
Tu zapisuję to, co chodzi mi po głowie, bez mądrości na siłę, po ludzku. Tu czas płynie wolniej, a codzienność ma swój porządek. Dawniej gesty miały znaczenie, posiłki swój moment, a cisza była częścią dnia. Nie po to, by wracać do przeszłości, lecz by przypomnieć sobie, jak żyć uważniej. Jeśli czujesz, że świat biegnie za szybko – jesteś we właściwym miejscu. Zapraszam Ciebie do mojego świata…..
Kiedyś jesień? 🍂 Dziękuję, postoję. Szaro, mokro, zimno i człowiek tęsknił za latem jak za ostatnim kawałkiem ciasta. 😂
A dziś patrzę na złote liście, czerwone drzewa, śliwki, jabłka, dynie i myślę: jak ja mogłam tego nie lubić? Jesień chyba po prostu dorosła razem ze mną. 😉🍎🎃
I może właśnie o tym będzie ten jesienny zachwyt… ❤️
Tatry uczą, że piękne rzeczy wymagają wysiłku. Wędrówka górskim szlakiem to pot, zmęczenie i chwile zwątpienia, ale także niezwykła nagroda: widoki, cisza, las i poczucie, że było warto. O miłości do gór i o tym, czego Tatry uczą nas o życiu.
Potężny sztorm nad Bałtykiem, pieniące się fale i wiatr, który nie zna litości. Patrząc na ten niezwykły spektakl natury, zaczęłam dostrzegać coś więcej niż tylko żywioł. Czasem właśnie morze podpowiada nam najważniejsze odpowiedzi, choć nie wypowiada ani jednego słowa. 🌊
Silny wiatr, wzburzone morze i jedna mewa, która nie poddaje się mimo sztormu. Patrząc na nią, zrozumiałam coś ważnego. W życiu nie zawsze uciszymy wiatr, ale zawsze możemy nauczyć się rozkładać skrzydła. To refleksja o wytrwałości, nadziei i zachwycie, który potrafi przetrwać nawet najtrudniejsze chwile
Nie każdy wyjeżdża na wakacje. Nie każdy ma ogród ani beztroskie lato. A jednak ta pora roku przychodzi do każdego z nas i zostawia szansę, by choć na chwilę zatrzymać się i dostrzec piękno codzienności.
Niektórzy ludzie potrafią odebrać spokój jednym zdaniem. Umniejszają, kontrolują, podważają i sprawiają, że zaczynamy wątpić w siebie. Jak nie pozwolić, by cudze słowa ukradły nam radość życia? To refleksja o trudnych relacjach, własnej wartości i sztuce zachwytu mimo wszystko.
Czy ogród może nauczyć człowieka cierpliwości, wdzięczności i zachwytu? Coraz częściej myślę, że tak. Wśród róż, ziół, pomidorów i śpiewu ptaków odkrywam coś więcej niż tylko piękno natury. Ogród przypomina mi, że szczęście rzadko przychodzi z hukiem. Najczęściej zakwita cicho, pośród zwyczajnych dni.
Podczas zwykłej rozmowy w pracy przypomniało mi się stare powiedzenie: „Pycha kroczy przed upadkiem”. Zaczęłam zastanawiać się, dlaczego niektórzy ludzie są tak pewni swojej nieomylności. Czy posiadanie racji zawsze oznacza mądrość? A może prawdziwa siła tkwi w pokorze i gotowości do słuchania innych?
Siedząc w poczekalni u lekarza, usłyszałam zdanie, które zostało ze mną na długo: „Życie to jedna wielka poczekalnia”. Nagle zrozumiałam, jak często odkładamy szczęście na później. Od wypłaty do wypłaty, od urlopu do urlopu, od świąt do świąt. A co, jeśli życie nie czeka za kolejnym zakrętem, lecz dzieje się właśnie teraz?
Czy człowiek jest pełny sam w sobie, czy potrzebuje drugiego człowieka? Inspiracją do tej refleksji stał się fragment Ewangelii o liliach polnych i rozmowa, która skłoniła mnie do spojrzenia na pełnię życia z zupełnie nowej perspektywy.
